پایگاه خبری یاسوج 24

کمی نزدیک تراز این طرف سکه ،بعد از همه اقدامات تروریستی علیه بشریت و اقدامات امنیتی عیله کشورها مخصوصأایران می آیند در ایران ما،تا حقوق بشر را پیاده سازی کنند حقوقی که فقط طبق تعریف آنهاست وبیشتر دستمایه دلخوشی طرفدارانشان در این سرزمین. طرفدارانی که آزمون خود را پس داده اند اما باز هم مصلحت …مصلحت …مصلحت …

اندک دقتی در این آمارها روشن می‌کند که فاصله میان آنچه به دست آورده‌ایم و آنچه متاسفانه از دست داده‌ایم، بسیار زیاد است. هر منصفی نیز به راحتی درمی‌یابد از دست دادن حداقل ۹۰درصد امتیازات یک ملت مقاوم برای به دست آوردن حداکثر ۱۰درصد معامله‌ای نادرست و تفاهمی زیانبار و بسیار خسارت‌آفرین است

و قاعده نفی سبیل رد می کند هر گونه کار و عملی که سلطه را بر شما غالب کند. حال ما آمده ایم وسط میدان مبارزه و در مقابل دشمن هنگام رجز خواندن ادعا می کنیم که تو بزرگی؟!

مگر نگفتید فضای علمی را با سیاسی کاری و حاشیه سازی مخدوش نمی کنید؟!

مگر نگفتید دانشگاه را جولانگاه سلایق سیاسی افراطی نمی کنید؟!

مگر نگفتید اعتدالگرائید؟!

آیا این اعتدالگرائیست؟!

تعجب من از علیرضا قزوه است که بلند می شود برود به نشانه اعتراض از فضای ضد انقلابی به وجود آمده اما دوباره می ماند به احترام تو، تویی که سکوتت مهر تاییدی بود بر همه صحبت هایی که علیه انقلاب و انقلابی ترین نهاد شد.

چرا باید یه تعداد روستا هنوز پل یا آب آشامیدنی نداشته باشن؟ کاری به پل ندارم اصلا چرا باید مسئولین ما از قطع عضو مردم بی خبر باشن و در حال خبردار شدن هم باز کاری نکن؟ چرا تو این سه سال هیچ مسئولی از بخش یا شهرستان و یا استان برای این مشکل و مشکلاتی از این دست داد نزد و یقه پاره نکرد؟

چرا دولت مدعی صداقت و اعتدال با برداشتن هر قدمی خواهان همصدا شدن منتقدین و موافقین افعال دولت است و هرگونه انتقادی را دشمنی با حرکات دولت فرض کرده و منتقدین را افرادی خاص می‌داند؟

مردم از این دولت انتظار حمایت صدقه ای ندارند و هر اقدامی که عزت مردم و کرامت آنان را خدشه دار نماید زشت و در گذر زمان محکوم به شکست است.
یکی از ویژگی‌های مردم ایران این است که حاضرند با سیلی صورت خود را سرخ نگه دارند، ولی عزت و کرامتشان حفظ شود و از دست نرود.

حتی یاسوج، شهری که مردمانش به ایستادگی معروفند، این بار قصه ایستادگی یکی از فرزندانش را نشنید و یا نگذاشتند تا بشنود…

از یک طرف محمدحسین خان طاهری و ناصرخان خوانین بویراحمد از هواداران سلطنت و دربار و در طرف دیگر خسروخان و عبدالله خان ضرغامپور در جبهه هواداران مصدق بودند.

اگر مرد کمک کردنیم و دغدغه نان و معیشت و رفاه و آسایش و فرهنگ این مردم را داریم بسم الله. چرا نشسته ایم؟ واگر فقط وفقط نمایندگی مجلس را برازنده خود و اطرافیانمان می دانیم این دیگر یعنی بدبختی و بیچارگی ما.