چرا باید یه تعداد روستا هنوز پل یا آب آشامیدنی نداشته باشن؟ کاری به پل ندارم اصلا چرا باید مسئولین ما از قطع عضو مردم بی خبر باشن و در حال خبردار شدن هم باز کاری نکن؟ چرا تو این سه سال هیچ مسئولی از بخش یا شهرستان و یا استان برای این مشکل و مشکلاتی از این دست داد نزد و یقه پاره نکرد؟

سایت مردم استان (ک و ب)- سید علی محمدی؛

دیروز روی سایت های خبری منتشر شد:حضور فرحناز رافع در روستای به مناسبت دهه ی فجر.
چون پل نداشتن با گرگر از مارون می گذشتند.
مارون هم عوض کرایه انگشت بچه ها رو می بلعید.
زحمت قطع کردن انگشتهای بچه ها رو هم قر قره ی گر گر می کشید.
هیچ کس هم دردسری نداشت.
می گن همون سالها گروه از بچه های کهگیلویه و بویراحمدی دانشگاه های تهران تلاش زیادی کردند برای آوردن تیم پزشکی دکتر کلانتر هرمزی به استان و روستای گاودانه.
کار قشنگی بود اما نتیجه؟
هیچ.
بعد از اون سال تا حالا هیچ حرکت قابل توجهی از جانب هیچ کس برای درمان اون مردم و مخصوصا بچه ها صورت نگرفته.
یکی از بچه های دانشجو می گفت توی این سه سال تلاش زیادی کردیم برای انتقال بچه به تهران و درمان رایگانشون.
اما درمان اونها خیلی سخت و طولانیه انگار.
چند عمل متوالی هرکدام به فاصله ی یک هفته.یعنی هر کودک باید چیزی حدود ۲ ماه در تهران بمونه.
هیچ خیری تا حالا هزینه ی اسکان این بچه ها رو  قبول نکرده.
می گفت با رئیس جمعیت  داوطلبان کشور  هم صحبت کردیم.
قول هایی داده.
من باورم نمی شد کاری کنه خانم رافع.این  هم مثل بقیه.اما انگار این بار به قولی عمل شد.دیروز خانم رافع به گاودانه اومد و قراره با دکتر کلانتر دوتایی کار درمان این بچه ها رو انجام بدن..دمش گرم.
اما ایا با درمان انگشت های قطع  شده همه چیز حل میشه؟
من چند تا سوال دارم:
۱-     چرا باید یه تعداد روستا هنوز پل یا آب آشامیدنی نداشته باشن؟
۲-     کاری به پل ندارم اصلا چرا باید مسئولین ما از قطع عضو  مردم بی خبر باشن و در حال خبردار شدن هم باز کاری نکن؟
۳-     چرا تو این سه سال هیچ مسئولی از بخش یا شهرستان و یا استان برای این مشکل و مشکلاتی از این دست داد نزد و یقه پاره نکرد؟
۴-     چرا خبرنگار ها و تشکل ها و انجمن ها و دانشجویان نسبت به این مشکل و مشکلی از  این دست موج خبری مثل موج روستای شین آباد به راه نیانداختند؟
۵-     حالا که گروهی از  دانشجوهای هم استانی در تهران گروهی به اسم تشکیل دادن و می خوان کاری کنن دانشجو ها و خبرنگار ها و مسئولین استان بهشون کمک نمی کنن. چرا باید یک هفته پشت در اتاق فلان مسئول بشینن و بهشون بار داده نشه؟
۶-     کره ی مسئول بی مسئولیت چول.