سی و چهار سال غم نبودنت کهنه نمی شود و تمام عیدهای این سی و چهار سال خواهرانت با شال های مشکی و شروه های سوزناک بر سر مزارت در قریه سپو کنار بلوط های مقاوم زاگرس با همان عیدی همیشگی که «بقچه قرآن» یادگار پدر ملایت می باشند به دیدار می آیند و با همان لهجه غلیظ ایلیاتی عید را به تو تبریک می گویند( گو سال نو مبارک)
