این جمله مجید نجاتی است، جوانی که غیرتش اجازه نداد در کنار زمین بازی بایستد و نظاره گر سقوط تیمی باشد که خود ویارانش در چند سال اخیر با چنگ و دندان آن را مایه افتخار هم شهری ها و شاید هم استانی هایش نموده بودند و البته جهان، به یمن عصر ارتباطات، کار او را دید و آن را «پدیده ای اعجاب انگیز» خواند. هر چه که کار مجید برای جهان خارج از استان اعجاب آور بود برای هم استانی هایش واقعه ای عجیب نمی نمود.
