پایگاه خبری یاسوج 24

پایگاه مردم استان، بهون (سیاه چادر) عشایر کهگیلویه و بویراحمد با پوششی از موی بز که به وسیله خود عشایر بافته می شود و تعدادی ستون (دیرک) های چوبی که آن را بر پا نگاه می دارند به وسیله طنابهای اتصال و میخ های چوبی به زمین محکم می شوند.

ابتدا موی حیوان را با قیچی می چینند. سپس آن را تمیز کرده وکرک را از آن جدا می کنند. علت جدا کردن کرک از موی بز آن است که کرک را آفت بید از بین می برد و هرگاه در بافت بهون وجود داشته باشد در اثر بید زدگی قسمت هایی که تار وپود کرک داشته باشد، باعث از هم گسیختگی بافت همان قسمت شده وایجاد شکاف می کند.در صورتی که موی بز از بیدزدگی مصون مانده وسالها دوام خواهد داشت.

موی بز را پس از چیدن وجدا کردن کرک ، می ریسند. رشتن نخ بوسیله درک چوبی که به آن پره می گویند ، توسط زنان انجام می گیرد. پس از آماده شدن نخ ، آن را دولا می کنند وبسته به مورد استفاده ونیاز ، در روی زمین به درازای مورد دلخواه چله کشی می کنند. هر قطعه ای که به این صورت بافته می شود “لت بهون” می گویند. اصولا لت بهون همانند تخته های جاجیم ، بصورت نوار بافته می شود. پس از آماده شدن لت های بهون ، به تعداد مورد نیاز آنها را کنار هم گذاشته واز پهنا با نخ (با موی بز) به هم می دوزند. یک تخته بهون بطور متوسط از ۱۵ تا ۲۵لت تشکیل می شود که از درازا بهم می دوزند.

سقف چادرها که از چند لت و دیوارهای آن (لاره) که همه از موی بز بافته شده اند با سوزن های چوبی یا آهنی (شیش) به هم متصل می شوند.

اطراف چادر به وسیله چیق پوشانده می شود. شکل قرار گرفتن دیرک ها در زمستان و تابستان متفاوت است; در تابستان سقف چادر مسطح است و در زمستان شیب دار که آب باران از آن جاری می شود. در گرما دیواره ها را جدا می کنند تا هوا جریان یابد.

آرایش درون بهون ساده است و به ذوق وسلیقه زنان جلوه می‌گیرد. چیدن و آویختن پاره‌یی از چیزها در چادر به رسم و سنتی است ایلی و قدیمی.