با ظهور سوال اساسی «نماینده ای که از مهمترین مسائل دانشگاه استانش بی اطلاع و یا کم اطلاع است با کدام مجوز خود را نسبت به دانشگاه مسئول و محق جلوه می دهد؟» بسیاری افراد موظف به پاسخ گویی می شوند و از سوی دیگر جلوه نمایی سوال «طرح تعریف غیردانشجویی/دانشگاهی از شور و نشاط در بستر دانشگاه، که می تواند متضمن جهت گیری ها و اختلافات سیاسی و جناحی باشد با چه هدفی صورت می گیرد؟» نیز اجتناب ناپذیر می شود.

سایت مردم استان ( ک و ب)- ؛ «من عهد کرده بودم تا زمان بازگشت شور و نشاط به دانشگاه در این محیط حاضر نشوم.» این جمله کلیدی سخنرانی آقای زارع نماینده محترم بویراحمد و دنا در مجلس شورای اسلامی به هنگام سخنرانی در است که چون پدری پرشور در مسیر ایجاد سایه ای بلند بر فرازهای مختلف سخنان ایشان، جد و جهد فراوان نمود و در کنار حضور ایشان در محیط دانشگاه نویدبخش بازگشت «شور و نشاط» به دانشگاه به ظاهر مرده! یاسوج بود.

با عبور از ظاهر حق به جانب این جمله و چرایی عهده داری نقشی مهم در سخنرانیِ جناب نماینده، می توان از تعریف ایشان از شور و نشاط دانشجویی در محیط دانشگاه پرسید و در میزان آشنایی ایشان با دانشگاه یاسوج، فضای فرهنگی، علمی و سیاسی این دانشگاه، خواسته ها و مطالبات دانشجویان و دانشگاهیان و همچنین نوع تعامل ایشان با  این فضای مهم و تاثیرگذار تامل کرد.

پیوند دانشگاه با اندیشه، علم، فرهنگ و آزادی بیان، مسیر شکل گیری هویتی مستقل و موثر در تحولات مهم جامعه را تسهیل کرده و با به میدان آوردن ظرفیت جوانان کشور که نقش آفرینان حال و آینده عرصه های مختلف مدیریتی کشورند، ربط این مسیر با سیاست گذاری و سیاست گذاران را غیرقابل انکار نموده است. طرح مسائل مختلف اجتماعی، فرهنگی و سیاسی کشور و جهان در اجتماعات مختلف دانشجویی و نشست های تخصصی، نیمه تخصصی و عمومی می تواند از این منظر در پی مهر تائید بوده و سوال کم رنگ «به دانشجو/دانشگاه چه ربطی دارد» را به محاق فراموشی براند.

احیای پرسشگری و مطالبه گری از صاحبان اندیشه، نظریه پردازان و مدیران فرهنگی-اجتماعی و مدیران سیاسی که همواره مورد تاکید مقام معظم رهبری بوده و هست، ایجاد فضای نقد و نظر در عرصه های عملیاتی و فکری، بستر سازی جهت اظهار نظر دانشجویان در حوزه های مختلف، به میدان آوردن دانشی که در کلاس های درس به سینه دانشجویان منتقل می شود، ایجاد فرصت جهت تعامل و مناظره های فکریِ دانشجویی-استادی، شناخت آرمان های نسل جوانِ انقلابی و بسط و تعقیب این آرمان ها و….در این بستر گویای نشاط و شوری است که نمی تواند از دل دانشگاه رخت بربندد، چه اینکه نَفَس دانشگاه در گرو پرسشگری و کنجکاوی جوانان است.

دقتی کوتاه به فضای دانشگاه یاسوج و پیشگامی در برگزاری کرسی های آزاداندیشی در کشور و برگزاری بیش از ۲۰ جلسه کرسی آزاداندیشی، برگزاری کرسی تخصصی نظریه پردازی در سطح اساتید، برگزاری متناوب میزگردهای مختلف تخصصی در سطح دانشجویان و اساتید، اکران فیلم های مختلف سینمایی و مستند، دعوت از چهره های مختلف سیاسی-فرهنگی جهت سخنرانی، انتشار نشریات مختلف و قوی در سطح دانشگاه و حتی استان، برگزاری کارگاه های مختلف آموزشی در حوزه های فرهنگی و اجتماعی و موارد بسیاری دیگر و استقبال پرشور دانشجویان از این نشست ها و برنامه ها در حوزه فرهنگی که همگی به همت دانشجویان و تشکل های دانشجویی صورت می گرفت، افزایش آمار حضور دانشجویان در دانشگاه یاسوج و تلاش جهت افزایش امکانات آموزشی این دانشگاه و حضور اساتید قوی و توانمند و انتشار مقالات مختلف علمی در ژوزنال های تخصصی در حوزه علمی گویای نشاطی است که در دانشگاه موج می زند و علامت سوال پررنگی را در کنار جمله جناب آقای زارع قرار داده تا در کنار یک علامت تعجب بزرگ از مقصود ایشان پرسا شود.

پس از رخ نمودن علامت های سوال و تعجب در این فضا، می توان از دو احتمال سخن گفت:

۱-    جناب نماینده از فضای دانشگاه بی اطلاع بوده و با پیش زمینه ای نا به جا به طرح این مسئله پرداخته اند.

۲-    ایشان با تعریفی خاص و متفاوت از نشاط به دانشگاه یاسوج وارد شده اند که می تواند موجبات پدید آمدن علامت سوال های دیگری که حاوی شبهاتی خاص اند را فراهم آورد!

پرواضح است که در صورت تائید هرکدام از این احتمالات ضرورت پاسخ گویی حضرت ایشان به جنبش دانشجویی و دانشجویان دانشگاه یاسوج رخ می نماید، چه اینکه با ظهور سوال اساسی «نماینده ای که از مهمترین مسائل دانشگاه استانش بی اطلاع و یا کم اطلاع است با کدام مجوز خود را نسبت به دانشگاه مسئول و محق جلوه می دهد؟» بسیاری افراد موظف به پاسخ گویی می شوند و از سوی دیگر جلوه نمایی سوال «طرح تعریف غیردانشجویی/دانشگاهی از شور و نشاط در بستر دانشگاه، که می تواند متضمن جهت گیری ها و اختلافات سیاسی و جناحی باشد با چه هدفی صورت می گیرد؟» نیز اجتناب ناپذیر می شود.

در حقیقت طرح این دست مسائل نمی تواند نتیجه ای جز لگدمال شدن حیثیت دانشجویی و اندیشه و حرکات مختلف فکری-سیاسی دانشجویان؛ زیر سوال رفتن پیشرفت های علمی در سطح دانشگاه به وسیله اساتید و دانشجویان؛ به انحراف کشیده شدن ذهن دانشجو و زمینه سازی جهت بروز و ظهور برخی حرکات افراطی در سطح دانشگاه داشته باشد.

می توان گفت محیط پرسشگر و فرهنگی و دقیق دانشگاه نمی تواند بستری مناسب جهت طرح ادعاهای کلانی باشد که قادرند یدک کش علامت سوال های بی پایان باشند. این است که ورود جدی به محیطی آکادمیک و طرح به جای مطالب به جوانان پرشور این مرز و بوم شیوه های زیست متفکرانه و علمی را می آموزد.