ولی آیا در جامعه شناسی عامیانه خودمان نشنیده ای که به افرادی که در بی ملاحظگی محض، رفتاری می کنند، حرفی میزنند و یا عملی را ناشیانه انجام می دهند، صفت« فلانی مثل خرس هیچی حالیش نیست» داده می شود؟

– :  در تاریخ ۴ اسفند ماه سال جاری مطلبی را از آقای محمد درویش کارشناس سازمان محیط زیست و در برخی از سایت های استان مطالعه کردم که گویا در نقد مصاحبه حجت الاسلام حاج آقای بزرگواری نماینده چهار شهرستان استان، بیان کرده بودند. ابتدا به عرض برسانم که بنده فقط سخنگوی خودم هستم نه دیگران و لذا مسئولیتی هم در قبال سایرین ندارم.
منتهی آموخته ام که باید نقد کرد ولو نقد در نقد بشود، شاید جامعه شناسی خودمانی تبدیل به جامعه شناسی آرمانگرایی و نهایتاً در مسیر رئالیسم اندیشی گام برداریم.
لذا انتقاد آقای درویشی خطاب به حاج آقای بزرگواری، مبیین بخش وسیعی از بی تدبیری و بقول حسن نراقی در کتاب جامعه شناسی خودمانی«مسئولیت ناپذیری» حوزه آموزش و مشارکت عمومی سازمان محیط زیست می باشد. اینکه حیوانات همه مخلوقات خداوند هستند و سفارشات دینی، اخلاقی و انسانی در تمامی متون مذهبی، فقهی، علمی و عقلی بر حفاظت از گونه های مختلف گیاهی و جانوری شده است، شکی نیست. به نظر بنده لازم است فرهنگ صیانت از محیط زیست، بخشی از زندگی اجتماعی انسانها قرار گیرد. دوست عزیز:
یکی از مهمترین چالش های مدیریتی استان حتی در سازمان محل خدمت بنده و جنابعالی، « بی مسئولیتی» مسئولیت دارها است. بر همگان فرض است که به فکر چاره اندیشی باشند. قبول کنید که فرهنگ سازی در استان ما مقدم بر هر راهبرد دیگری است. آیا از خودتان پرسیده اید که چرا ۳ نفر از محیط بانان همکارتان و محافظان محیط زیست، در نزدیکی چوبه دار هستند؟
 آیا مردم ما حتی بصورت شعاری هم نمی دانند که حفظ اکوسیستم از مهمات زندگی اجتماعی آنان است؟ تولستوی در بیان واقعیتی دیگر از زندگی اجتماعی می گوید گه باید از گفتنی هایی گفت که احتمالاً بسیاری از مردم آنها را می دانند ولی شاید جرأت بیان آنها را برای خودشان هم ندارند.
اینکه بیان شده خرس نماد نفهمی است، شاید در نگاه شما کمی سخت آید ولی آیا در جامعه شناسی عامیانه خودمان نشنیده ای که به افرادی که در بی ملاحظگی محض، رفتاری می کنند، حرفی میزنند و یا عملی را ناشیانه انجام می دهند، صفت« فلانی مثل خرس هیچی حالیش نیست» داده می شود؟
آنچه جای تردید است، جامعه پذیر نبودن برنامه هایی است که امثال جنابعالی در کتاب ها و نشست های ملی آموخته اند و انتظار دارند یک شبه آنها را جایگزین باورها و ارزش های مردم استان کنند. 
برادر عزیز:
به مصداق همان ضرب المثل مشهور« یک سوزن به خود بزن و یک جوالدوز به دیگران» از بیان نماینده مردم و حتی امام جمعه شهر مارگون، خرده نگیرید. چرا که اینها هم خودشان دلخسته بی مسئولیتی ها هستند و دلبسته به فرهنگ اصیل مردم استان. ای کاش رئیس محترم شورای اسلامی شهر گرمسار از این جمله عامیانه که« نباید «مثل خرس» به فرهنگ ما ورود کند و نسخه نسنجیده ای را برای باورهای ما بپیچند، نگران نشود.
می پذیرم که هدف محیط زیست، غور شدن در این الفاظ و بیانات حاشیه ای نیست، لیکن بدبختی ما این است که چون در آن سازمان برنامه ای برای الگو گیری و چرایی نماد سازی طراحی نکرده اید، به اینگونه سیاه و سفید بازی های نامعقول مبتلا می شویم. سؤال دیگری از شما می پرسم و اینکه آیا واکنش همه مردم ایران نسبت به نام امپراطور «بویو» در سریال افسانه جمونگ یعنی « عالیجناب تسو» با آن معنای که در این استان از واژه« تسو» داریم، یکسان است؟
نمی خواهم باور کنید که من نیز نگاهی خُرد نسبت به مسائل دارم لیکن بپذیرید که فرهنگ غالب مردم استان ما، خرده فرهنگی از فرهنگ پویا و پربار ایران اسلامی است. مردم بلغارستانی که شما می گوئید آن همه هزینه می کنند تا محیط زیستشان محفوظ بماند، مثل مردم ما بر این باور نیستند که رمز بقاء و طول عمرشان در استفاده از گوشت آهو، کبگ، تیهو و … و درمان بسیاری از دردهای مزمن، پوست گراز و زَهره خرس و شفاعت دعانویس ها در موی گرگ و گوشت جوله و …. است؟ خدایی چند تحقیق جامعه شناسی در سالیان گذشته برای فرهنگ سازی ارتباط مسالمت آمیز مردم و اکوسیستم استان انجام داده اید؟
قبول کنید که تمام دلخوشی و توان اجرایی شما، اهتمام در اجرای قوانین و بخشنامه های مصوب از بالا است که هیچ وقت به بومی سازی و توجه به ساختار های فرهنگی و باورهای عوام، عنایتی نداشته اید. 
جناب درویش:
نگاه یکسان به مقوله های فرهنگی و بی توجهی به باورها و ازرشهای اجتماعی مردم در اقصا نقاط این مملکت، باور به اندیشمند بودن را در اذهان جنابتان بوجود آورده است. عیب ما این است که در جای خود سخن نمی گوییم و از بیان واقعیت ها هراس داریم و در محل مناسب، نقد و اصلاح نمی کنیم. 
عالیجناب:
نفهمی خرس برگرفته از باور مردمی است که می دانند باید حافظ شان باشند ولی شما نگفتید که چرا و چطور باید چنین کنند. اگر ایرادی بر گفته آقای بزرگواری وارد باشد، این است که مسئولیت ناپذیری و بی تعهدی جنابعالی را زیر سؤال نبرده است.
در کامنت های مطلب شما و جوابیه ی آقای بزرگواری، برخی از مردم اظهار نظر کرده اند که خود بیانگر واکنش آنها نسبت به سخنان جویده شده و غیر معقول حضرتعالی است. بدانید که نمی توان با توان فکری شما و الگو برداری محض از ساختار فرهنگی آقای همتی، به ایده و باور مردم ایراد گرفت.
شما می دانید که در لالایی های مادرانه، ترس از حیوانات، بخشی از فولکلور زنان استان بوده است. گوشت و پوست و خون و برخی از امحاء و احشا حیوانات، جزء لاینفک تجویز های درمانی حکیم و طبیب محلی بوده است. زیر صندلی بیش از ۹۵% خودروهای اداری و شخصی استان، چماق تعبیه شده است. بخشی از پرونده های موجود در دادگستری متعلق به شکارچیان غیر قانونی است. همکارانتان برای حفاظت از محیط زیست، همشهری خود را به قتل رسانده و منتظر قصاص نفس هستند.
اینها بخشی از دغدغه هایی است که باید با نگاه علمی و تخصصی و بومی سازی قوانین موضوعه و البته توسل به باورهای مثل «مهربانی با حیوانات»،«کمک به ادامه حیات جانوران»،« جانی را که خداوند داده را نباید بی جهت گرفت» و ….، صیانت از محیط زیست را به یک باور عمیق و ژرف تبدیل کرد. 
عالیجناب:

باید بخشی از طبیعت برای راه سازی تخریب گردد تا باور به حفظ محیط زیست در نتیجه تبادل فرهنگی به یقین درآید و بین زندگی اجتماعی گونه های جانوری با انسانها فاصله بیافتد. این بی خردی است که با طبیعت و وحوش نگاه منفی داشته باشیم ولی بی خردی بیشتر متوجه کسی است که برای ما ثابت نمی کند که پیشینه فرهنگی ما غلط است یا ما غلط متولد شده ایم؟
لطفاً به آقای همتی بگو که یکی از روش های تحقیق در علوم انسانی، مشاهده مشارکتی است. و از ایشان دعوت کنید تا به استان ما تشریف بیاورند و در همان نزدیکی خودتان از ایشان پذیرایی بکنید تا در متن گفتمان عامیانه قرار بگیرند و در مشاهدات خود بدون دخل و تصرف، مشارکت کنند و بجای پیشنهاد شستن چشمان نماینده ما، خودشان از خشکی مغزی بدرآیند. 
جناب درویش:

ترشی «بیلحر» و «کنگر» را حتماً برای فصول تابستان و پائیز آینده، تخم «انجک» و «بن» را بجای تنقلات کیلوی ۷۰ هزار تومان عید امسال فراهم کنید. البته برگ ریواس و جوشانده آویشن و نیز گوشت آهو و کبگ برای تقویت حافظه بلند مدت کسانی که احساس می کنند، مسئولیت پذیر هستند، سفارش می شود. و کلام آخر من نیز این است که برتراند راسل در مورد ماکیاولی می گوید،« مقدار زیادی از بدنامی او نتیجه سیاستمداران ریاکاری است که علاقه به بازگویی حقایق ندارند».

منبع : عصردنا