محسن قصابیان متولد سال ۱۳۴۸ قوچان دارای مدرک کارشناسی نمایش با گرایش بازیگری از دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر و کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشگاه تربیت مدرس است.

به گزارش خبرنگار روابط عمومی اداره کل فرهنگ و اسلامی استان، محسن قصابیان متولد سال ۱۳۴۸ قوچان است.

تخصص: نویسنده، کارگردان، بازیگر
تحصیلات: کارشناسی نمایش با گرایش بازیگری از دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر؛ ۱۳۷۲؛ کارشناسی ارشد کارگردانی از دانشگاه تربیت مدرس؛ ۱۳۷۵
اجراها: بازی در نمایش”بلبشو” نوشته”فالنتین” به کارگردانی”؟ حسین‌پور”؛ تهران، تئاترشهر، تالار قشقایی؛ ۱۳۶۹
بازی در فیلم سینمایی”تونل” به کارگردانی”مجتبی راعی”؛ ۱۳۶۹
کارگردانی نمایش”رمز جست‌وجو” نوشته”حمید پورعلی‌محمد”؛ تهران، جشنواره دانشجویی؛ ۱۳۶۹
کارگردانی و بازی در نمایش”کبودان و اسفندیار” نوشته”آرمان امید”؛ تهران، خانه کوچک نمایش؛ ۱۳۷۰
بازی در نمایش”لیرشاه” نوشته”ویلیام شکسپیر” به کارگردانی”تاجبخش فنائیان”؛ تهران، تئاترشهر، تالار اصلی؛ ۱۳۷۰
بازی در نمایش”شهرزاد” به ‌کارگردانی”امیر دژاکام”؛ تهران، تئاترشهر، تالار اصلی؛ ۱۳۷۱
کارگردانی و بازی در نمایش”ببین چه برفی می‌آید” نوشته”نادر برهانی‌مرند”؛ تهران، تالار مولوی؛ ۱۳۷۲
بازی در مجموعه تلویزیونی”آخرین بازمانده” به کارگردانی”محمد قاسمی”؛ شبکه اول؛‌ ۱۳۷۴
بازی در مجموعه تلویزیونی”سقه الاسلام” به کارگردانی”حجت قاسم‌زاده”؛ شبکه ۲؛ ۱۳۷۵
کارگردانی نمایش رادیویی”دایی وانیا” نوشته”آنتوان چخوف”؛ ۱۳۷۵
کارگردانی نمایش رادیویی”مرغ دریایی” نوشته”آنتوان چخوف”؛ ۱۳۷۵
بازی در فیلم سینمایی”رنگ زیتون کال” به کارگردانی”هما ناصرشاملو”؛ سیما فیلم؛ ۱۳۷۶
کارگردانی نمایش رادیویی”اتوبوسی به نام هوس” نوشته”تنسی ویلیامز”؛ ۱۳۷۶
کارگردانی نمایش رادیویی”سوء تفاهم” نوشته”آلبر کامو”؛ ۱۳۷۶
کارگردانی نمایش رادیویی”سفارت خانه” نوشته”مروژوک”؛ ۱۳۷۷
بازی در نمایش”انگشتری عقیق” به کارگردانی”افشین علیزاده”؛ شبکه ۲؛ ۱۳۷۷
بازی در مجموعه تلویزیونی”ماه ریز” به کارگردانی”رضا شهیدی‌فر”؛ شبکه اول؛ ۱۳۷۸
کارگردانی نمایش رادیویی”شاه می‌میرد” نوشته”اوژن یونسکو”؛ ۱۳۷۸
کارگردانی و بازی در نمایش”مردی که می‌خواست مرد بماند” نوشته”افروز فروزند”؛ تهران، تئاترشهر، تالار سایه؛ ۱۳۷۹
نگارش و کارگردانی فیلم تلویزیونی”گنج”؛ سیما فیلم؛ ۱۳۸۰
کارگردانی فیلم تلویزیونی”جای تو خالی”؛ سیما فیلم؛ ۱۳۸۱
بازی در مجموعه تلویزیونی”تفنگ سر پر” به کارگردانی”امرا… احمدجو”؛ شبکه اول؛ ۱۳۸۱
بازی در نمایش”روی زمین” نوشته و کارگردانی”افروز فروزند”؛ تهران، جشنواره فجر؛ ۱۳۸۲
نگارش و کارگردانی فیلم تلویزیونی”ذهن زیبا”؛ سیما فیلم؛ ۱۳۸۳
نگارش نمایشنامه‌های رادیویی”قتل با ۹ ضربه چاقو”، “ژنرال بیگناه”، “شرافت افسر سواره‌ نظام”.

محسن قصابیان بازیگر نمایش “من که دانیستم” با بیان این که متن ابتدایی این نمایش وامدار کتاب “دا” بوده است، اظهار کرد: در تغییراتی که آقای پارسایی به متن داد، به همراه نویسنده نمایشنامه را به سمتی بردند که برداشتی از متن کتاب دا باشد و اثر نگاهی به زندگی راوی “دا” دارد.
وی با اشاره به این که حدود ۱۳ سال است که در عرصه تئاتر فعالیت مستمر نداشته است، گفت: آن چه که باعث شد بعد از این مدت دوری ام از صحنه تئاتر این همکاری صورت بگیرد دوستی با حسین پارسایی کارگردان اثر و همچنین وجود نمایش متفاوت از کسانی بود که برای این مرز و بوم دفاع کردند که اتفاق خاص و مهمی است و هیچگاه هم تمام نمی شود.
قصابیان ادامه داد: اهمیت دفاع در تمام کشورها وجود دارد و کسانی که جانشان را برای دفاع از میهن شان می دهند ارزنده هستند و کار کردن برای این افراد لذت بخش است.
این بازیگر تئاتر و گوینده رادیو با تاکید بر این که در طول سال های بعد از جنگ تحمیلی تئاتر ما نتوانسته است مانند سینما در این زمینه قد بکشد، عنوان کرد: در حیطه ارائه یک اثر داستانی و جذاب و در عین حال متفاوت با موضوع دفاع مقدس تئاتر کشورمان نتوانسته اند به خوبی رشد کند. آثار متنوعی در سینما با موضوع جنگ وجود دارد و واقعیت این است که تئاتر ما با هزار اما و اگر نتوانسته است این اوج را بگیرد.
وی تاکید کرد: در نمایش “من که دا نیستم” تلاش برای ارائه اثری متفاوت صورت گرفته است چرا که دا پیشینه و جذابیت هایی برای مخاطب دارد و حتی آن هایی که مفهوم دفاع مقدس برایشان ارزشی نیست جذب این کتاب شده اند و حالا کارگردان و نویسنده ای برداشتی از این کتاب داشته اند و از آن استفاده کرده اند.
قصابیان با اشاره به مولفه های متفاوت این نمایش اظهار داشت: این که زنی پس از ۳۰ سال خاطره ای را از شخصی که با او عشق نافرجامی را داشته مرور می کند می تواند برای مخاطب جذابیت داشته باشد، یا این که اتوبان و حفظ خاطراتگذشته در تقابل یکدیگر قرار بگیرند و همچنین این که شکلی از تئاتر مستند ارائه شود می تواند جذابیت داشته باشد و البته ما نمی توانیم درباره موفقیت آن قضاوت کنیم و مخاطب باید قضاوت کند و بعد ها نقد ها و بررسی های اثر، حد و اندازه آن را مشخص می کند./و

منبع : سایت اسلامی