مظلومیت تدفین شهید جانبازی که سال های سال درد را تحمل می کرد،به خاطر کم کاری مسئولین ذی ربط قابل اغماض نیست … مردم شهید پرور یاسوج بارهای بار در تشییع های مختلف شهدا در سال های اخیر ثابت کردند که هیچ گاه جایگاه شهید و شهادت را فراموش نخواهند کرد

سایت مردم استان (ک و ب)؛  هشت سال دفاع مقدس، هشت سال از خود گذشتگی مردان و زنانی بود که برای دفاع از خاک و ناموس این وطن از جان و مال و پست و مقام خود گذشته و راهی جبهه های جنگ شدند تا امروز ما سر راحت بر بالین بگذاریم و نعمت امنیت کشور را شکر گزار باشیم.

عده ای در این راه از جان خو گذشتند و عه ای طعم اسارت را چشیند.

اما عده ای دیگر در برزخ ماندن و رفتن با زخم هایی از وران دفاع هشت ساله، سال های سال است که رنج و درد سال های دور را هر روز با خود به همراه دارند و خانواده ی آنها نیز در این درد سهیم و مشترکند.

زخم هایی که در زرق و برق مادی این روزها برای ما کمتر قابل درک است.

صدای خس خس سالهای سال سینه، درد و رنج های ناشی از جراحات به جای مانده و سرفه هایی که امان را می برد، اگر برای ما کمی نا اشنا باشد، یار هر روزه یادگاران ماندگار هشت سال غیرت و دلاوری است که …

چند روز پیش یکی از این یادگاران عطای دنیا را به لقایش اد و راهی سفری شد که سال ها پیش یارانش او را در این سفر تنها گذاشته بودند، سید نوذر موسوی را می گویم که سال ها بعد از کاروان کربلا، در آستانه نوروز ۹۳ لاله ای را به لاله زار وطن افزود و ر ایام مادرمان زهرا (س) به خیل فاطمیان پیوست.

او رفت و در جوار الهی از این نیا پر از درد و رنج فارغ شد اما ما چه کرده ایم؟

او رفت و سال های سال درد و رنج خو و خانواده را به درگاه ایزدی برد اما اینجا و از سوی مسئولین ما، مسئولین فرهنگی و ارزشی ما دردی و زخمی تازه بر روح مردم شهید پرور کاشته شد.

مظلومیت موسوی زخمی است کاری که روح هر کسی را که وامدار این شهداست جریحه دار می کند.

مردم استان و شهر یاسوج در تشییع های مختلف از شهدای گمنام تا شهدای اخیر تیپ ۴۸ فتح ثابت کردند که همواره به این آرمان ها پایبندند و هیچ گاه جایگاه شهید و شهادت را فراموش نخواهند کرد.

اما غفلت و کم کاری مسئولین ذی ربط در این خصوص قابل اغماض و گذشت نیست.

اطلاع رسانی ضعیف نهاد هایی چون بنیاد شهید و صدا و سیما به مردم شهید پرور یاسوج، برای حضور در مراسم تشییع این شهید علامت سوالی را در ذهن ایجاد می کند که نهادهایی که به نام شهدا نان سر سفره زن و فرزندشان می بردند فردای قیامت چگونه پاسخگوی خون این شهدا هستند.

امیدواریم مسئولینی که با نام شهدا بر صندلی های مدیریت تکیه زده اند، اندکی تامل را پیشه کار خود سازند تا شرمنده دردهای سال های دور سینه های جانبازان شیمیایی و شهدای جانباز نشوند.