چرا باید به بیمار نگاه ترحم آمیز داشته باشیم؟ آیا خدمت با کیفیت و در حد مطلوب حق بیماران نیست؟ وظیفه ی همه ی ماست در قبال پولی که از دولت می گیریم به بیماران خدمت کنیم.

:

محمدسعید میرزایی * – نوزاد و ماردان باردار مهم ترین عامل در تعیین و تکلیف سرانه های در هر جامعه بخصوص جوامع در حال پیشرفت است. ضعف در سیستم می تواند مشکلات و معضلات بسیار گران قیمت و غیر قابل جبرانی را به بار آور. هدف نهایی یک سیستم چیست؟ در تعریفی که همگان از نظام می داند، بهینه سازی امکانات و منابع انسانی به نفع بیماران و مراجعین، همچنین ارتقاء کیفیت ارائه خدمات درمانی و مراقبتی مهم ترین هدف این سیستم است.

باردار و حین زایمان و نوزادان و کودکان در شهر ما چیست؟

نداشتن وجدان کاری و تعهد کافی نسبت به عملکرد خود، سهل انگاری در ارائه ویزیت های درمانی و ارائه مراقبت های لازم و در حد قابل قبول، کمبود امکانات لازم و در حد استاندارد، نداشتن کفایت لازم تئوری و عملی نیروهای انسانی، بی توجهی بسیاری از اهالی درمان نسبت به اصل عملکردی خود که همان تمرکز درمانی با بیشترین حالت از افزایش کیفیت و کمیت کار روبرو است، همه می توانند در بروز چنین مرگ و میرها و حوادثی تاثیر بگذارند.

دغدغه ی بسیاری از اهالی درمان این روزها متاسفانه فقط جنبه ی مالی و رفاه خود می باشند. درگیری های درون سیستمی حرفه های مختلف درمانی فقط به ضرر قشر ضعیفی به نام بیمار است.

بیماران آیا به جز درمان مناسب و مراقبت با کیفیت چیز دیگری هم از ما مطالبه می کنند؟ بهتر است خود و خانواده خود را در چنین شرایطی در نظر بگیریم، آیا از اینچنین شرایطی رضایت داریم؟. مادامی که از بسیاری از پزشکان و پرستاران و دیگر حرفه های مرتبط با درمان شنیده ام، زمانی که خود آنها در موقعیتی به نام بیمار قرار گرفته اند و تحت درمان بوده اند از نحوه ی مراقبتها و روندهای درمانی بسیار معترض و نا امید بودند.

آیا اگر طیف بسیاری از درمانها و مراقبتها تحت پوشش بیمه قرار بگیرد دیگر برای بیماران کافیست؟ و به این خاطر هر گونه که دلبخواهی بود می توانیم با بیماران برخورد کنیم؟. آیا فقط در تئوری و کتابهای درسی مان باید مثل کشورهای غربی باشیم و در عمل کاملا از آنها نسبت به بیماران متفاوت عمل کنیم.

این شرط آن سوگند و تعهدی که در قبال بیماران داریم نیست. تا تعهد کاری نباشد و دلسوزانه نگاه نکنیم نباید انتظار این وضعیت را نداشته باشیم. این نشان دهنده ی معیوب بودن بسیاری از برنامه ها و تصمیم گیری هاییست که در حوزه سلامت گرفته می شود.

چرا باید به بیمار نگاه ترحم آمیز داشته باشیم؟ آیا خدمت با کیفیت و در حد مطلوب حق بیماران نیست؟ وظیفه ی همه ی ماست در قبال پولی که از دولت می گیریم به بیماران خدمت کنیم.

وظیفه ی انسانی و وجدانی ماست که حتی با بدترین شرایط حقوقی و پشتیبانی بهترین راه حل ها را برای مراقبت از بیماران بیابیم. بیماران قشر ضعیفی از جامعه هستند که با کمترین توجه و سهل انگاری به سمت نامطلوب دیگری از سلامت یعنی مرگ و میر پیش خواهیم رفت.

* کارشناس ارشد داخلی جراحی