رئیس دولت‌های نهم و دهم آن قدر در برابر تحدید آزادی مخالفان خود سکوت – و گاه همراهی- کرد که در آخرین ماه ‌های ریاست جمهوری اش وقتی در برابر توقیف و تحدید رسانه‌های هوادار خود اعتراض می‌کرد، کمتر کسی آن را به « لزوم وجود آزادی بیان» مرتبط می‌دانست

-فضل الله یاری سوق * : روز گذشته رئیس جمهور در جمع روزنامه نگاران هر چیز را که نگفته باشد بخشی از در دل مانده‌های روزنامه نگاران کشور را بر زبان آورده است. رئیس جمهور گفته بود«امروز برخی آزاد آزادند اما برخی از سهم اندکی دارند».
این در طی سالهای گذشته(و البته هم اکنون) در قالب سؤالاتی در ذهن برخی از روزنامه نگاران کشور مطرح بود. مثلاً این که چرا همیشه روزنامه‌ها و مطبوعات یک طیف خاص تعطیل می‌شوند؟
چرا به محض اینکه مقاله یا خبر یا گزارشی در یکی از رسانه‌های این طیف منتشر شده (و البته ممکن است که با معیارهای قانونی کشور هم هماهنگی نداشته باشد) اول مهرتوقیف می‌خورد و سپس به دنبال تحقیق و بازپرسی و اعلام جرم و برگزاری دادگاه و احتمالاً صدور حکم می‌روند ؟ 
چگونه است که بسیاری از روزنامه نگاران درباره موضوعات اجتماعی و فرهنگی هم باید دست به عصا حرکت کنند، اما برخی دیگر به راحتی آب خوردن شدیدترین اتهامات (در حد خیانت به کشور که می‌تواند حکم آن اعدام باشد) را به افراد و گروه‌های سیاسی رقیب می‌زنند و آب از آب هم تکان نمی‌خورد ؟ 
چگونه است که در هشت سال گذشته تخطی از مصوبات شورای امنیت ملی کشور از سوی یک جناح خاص تبلیغ شده و خاطیان به مجازات تهدید می‌شوند، اما به محض تغییر دولت و مدیریت شورای امنیت ملی مصوبات این مرجع راهبردی کشور نه تنها رعابت نمی‌شود بلکه در اقدامی آشکار به تمسخر هم گرفته می‌شود و همچنان اتفاقی نمی‌افتد ؟
چگونه است که در یک دوره انتقاد به اقدامات و عملکرد دولت در حکم مخالفت با نظام و همراهی با دشمنان ارزیابی می‌شود و زمانی دیگر می‌شود از نان شب هم واجب تر ؟ اصلاً چرا باید نحوه برخورد با منتقدین، با خاستگاه سیاسی آنان ارتباط داشته است ؟ و اصلاً چرا باید با منتقد برخورد شود ؟ منتقدانی که در سالهای دشوار توانستند در برابر هل دادن برخی خودی‌ها مقاومت کنند و به دامن مخالفان نظام و قانون اساسی درنغلطند.
***
دکتر حسن روحانی به درستی بر نقطه ای انگشت گذاشت که در – حداقل- هشت سال گذشته دغدغه بسیاری از روزنامه نگاران و در مقیاس وسیع تر منتقدان دولت بوده و آن این است که چرا سهمیه برخی از آزادی بیش از دیگران است؟ مگر در قانون اساسی کشور و قوانین موضوعه دیگر و مصوبات دستگاه‌های قانونی، این ودیعه الهی شده است ؟ 
پس چرا در عمل گستره عملکرد و مانور برخی از گروه‌ها بیش از دیگران است و سهم دیگران، تنگنا و مضیقه بیشتر است ؟
***
این نوشته البته می‌تواند یک یادآوری را در خود نیز داشته باشد و آن خطاب به دکتر حسن روحانی است. چرا که نگارنده نگران است که نکند وی چنان عملکردی در این ارتباط داشته باشد که هیچ آدم بی طرفی نگرانی وی از تعرض به آزادی بیان را باور نکند و آن زمانی رخ می‌دهد که رئیس جمهور نگران تحدید آزادی موافقان خود و دولتش باشد و ازحقوق مخالفان خود را غافل باشد. موضوعی که دامن سلف وی محمود احمدی نژاد را گرفت.
رئیس دولت‌های نهم و دهم آن قدر در برابر تحدید آزادی مخالفان خود سکوت – و گاه همراهی- کرد که در آخرین ماه ‌های ریاست جمهوری اش وقتی در برابر توقیف و تحدید رسانه‌های هوادار خود اعتراض می‌کرد، کمتر کسی آن را به « لزوم وجود آزادی بیان» مرتبط می‌دانست. بلکه برعکس بسیاری از تحلیل گران، آن را استفاده از جایگاه ریاست جمهوری و تریبون‌های رسمی نظام برای هواداری از دوستان و نزدیکان خود ارزیابی کردند. 
رئیس جمهور همچنان که به فکر توزیع عادلانه منابع، فرصت‌ها و یارانه‌ها به همه افراد، گروه‌ها و اقشار مختلف کشور می‌باشد، باید به توزیع عادلانه آزادی در میان همه رسانه‌ها، صاحب نظران و موافقان و مخالفان دولتش بیندیشند و از ظهور طبقه ای که استفاده از رانت‌های مربوط به آزادی بیان و اظهار عقیده را در دستور کار دارد جلوگیری کند. آزادی اکسیژن است،هوای آزاد است و تلاش برای سهمیه بندی آن نتیجه ای تمسخر در منظر تاریخ در بر نخواهد داشت.
* سرمقاله امروز روزنامه ابتکار 

منبع : عصردنا