پایگاه خبری یاسوج 24

به گزارش مردم استان، به نقل از پایگاه خبری انصارحزب الله: نمایش برخی از آثار سینمایی که در آنها رگه‌ها و گاه‌ کل محتوا به سمت خود زنی و ضدیت و مخالفت با برخی شعائر، ارزش‌ها و یا هنجارهای جامعه می‌رود، نه تنها خیانت به مفاهیم اخلاقی و ارزش های ساری و جاری در جامعه محسوب می‌گردد بلکه به طریق اولی ظلم مضاعفی است به اسلام و حتی بشریت.

طرح چنین مدعایی نه تنها با به کارگیری ادله و استنادات متقن و غیر قابل انکار به طور حتم قابل اثبات بوده بلکه حتی بحث پیرامون آنها در منظر نگاهی منطقی به آنان نیز اتفاق خواهد افتاد. چه اینکه یک ارزش تنها بر پایه یکسری مفاهیم دینی و هویتی است که در یک جامعه معتبر و قابل تکریم است و با تبیین و تحلیل همان ارزش ها که به طریق اولی تمام بشریت را در زیر لوای اسم‌هایی همچون مسلمان، مسیحی، یهودی زرتشتی و. .. قرار داده است، می‌توان آنچه در ابتدا گفته شد را متعین و مشخص کرد.

تذکر چندباره کمیسیون فرهنگی مجلس به وزیر ارشاد

با این مقدمه می‌توان به بحث پیش آمده میان کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی، وزارت ارشاد و سازمان سینمایی و برخی از افراد که خودشان را وکیل مدافع یا زبان گویای صاحبان آثاری می‌خوانند که محل بحث و بررسی هستند، پرداخت. ورود کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی‌به بحث انذار و تذکار به وزارت ارشاد و سازمان سینمایی مبنی بر رعایت قانون و احترام گذاشتن به خطوط قرمز عرصه سینما و فیلمسازی و همچنین جلوگیری از اکران فیلمهایی که مولفه های لازم جهت نمایش عمومی را ندارد تبدیل به یکی از مباحث چالشی و پر حرف و حدیث از جانب برخی رسانه‌ها و سینماگران شده است.

واقعیت موضوع این است که هر گاه دستگاه یا نهادی در مخالفت و یا تعارض با منافع یا نظر عده ای از هنرمندان بالأخص سینماگران، اظهار نظر یا اتخاذ موضعی کرده است؛ برخی از رسانه های اصطلاحاً زرد با همراهی و همنوا شدن افراد ذینفع و دخیل در آن مبحث درصدد تخطئه و خاموش کردن حرکت یا صدای مخالفشان برآمده اند.

شاهد مثال و نمونه های متعددی را می‌توان در این زمینه ذکر کرد که بحث پیش آمده در رسانه ها پیرامون اتخاذ مواضع قانونی و درست اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس شورای اسلامی‌در تذکر به وزیر ارشاد و سازمان سینمایی مبنی بر عدم اکران فیلمهایی مثل «قصه ها» به کارگردانی رخشان بنی اعتماد، «عصبانی نیستم» رضا دُرمیشیان و «خانه پدری» کیانوش عیاری به دلایلی که در ادامه خواهد آمد؛ در این زمینه قابل احصا هستند.

به رغم اعلام چندباره دلایل مخالفت کمیسیون فرهنگی مجلس با اکران فیلمهای فوق الاشاره در رسانه ها و جلسات مختلف، باز هم عده ای با تغافل و یا تجاهل سعی دارند ضمن نادیده گرفتن استدلال و طرح مسئله از سوی اعضای کمیسیون فرهنگی، صرفاً بر طبل بد صدا و ناموزون نگاه بسته و دگم خودشان مبنی بر اینکه این آثار دارای مجوز هستند و جلوگیری از اکران آنها اقدامی‌غیر‌قانونی و دیکتاتور مآبانه است بکوبند!

گاه کلماتی در بین جملات عده ای که امروزه نقش «دایه های مهربانتر از مادر» را بازی می‌کنند، دیده می‌شود که فقط از زبان یک دشمن و معاند ممکن است خارج شود نه یک تفکر یا افرادی مخالف و منتقد با وضعیت یا مسئله ای که در داخل کشور زندگی کرده و از انواع و اقسام رانت ها و تسهیلات دولتی منتفع و متنعم هستند.

فرهنگ، کانال ضربه زدن به جناح مخالف!

علیرضا امینی کارگردان سینما، علت اعتراضات مجلس به برخی فیلمها را سیاسی(!) دانسته و در مصاحبه با یک رسانه گفته است: «انتقادات عده ای از نمایندگان مجلس از برخی فیلمها به شدت در عقب نشینی های مکرر وزارت ارشاد موثر بوده و نتیجه آن را در حوزه انتخاب فیلم های جشنواره فجر امسال می‌توانیم ببینیم. صحبتی که آقای جنتی کرده بودند و گفتند پای همه چیز می‌ایستند حقیقت نیافت و مشخص شد میز و مقام مهمتر از منافع سینماست. به طور کلی تنها کانال برای اعتراض به یک دولت و جناح مخالف، فرهنگ است. فرهنگ شامل سینما هم میشود. چرا هیچ‌کس برای مثال به وزارت مسکن معترض نشد؟ زیرا از طریق این کانال، یعنی فرهنگ، میتوان به جناح مخالف ضربه(!!) زد. حتی اجازه نمیدهند ارشاد پاسخگوی اقداماتش باشد. نحوه انتخاب فیلمهای جشنواره فجر را نگاه کنید. اگر فیلمی‌ذره ای حساسیت برانگیز بوده آن را کنار گذاشتند. منتظر حرکتی از جانب وزیر هستند تا او را استیضاح کنند.»

امینی در ادامه اظهاراتش گفته است: «اینکه بگویند مجلس با هیچ فیلمی‌که قانونی ساخته شده مخالفت نکرده شبیه یک شعار است. آیا «عصبانی نیستم»، «قصه ها» و یا «خانه پدری» غیر قانونی ساخته شده بودند؟(!) بهتر است دوستان حاضر در مجلس صادقانه برخورد کنند. چرا باید فیلمهای جشنواره با احتیاط انتخاب شود؟ من وظایف کمیسیون فرهنگی مجلس را دقیقاً نمیدانم ولی می‌دانم مسئولیت سینما بر عهده وزیر ارشاد است. آیا نمایندگان مجلس به فیلمسازان اجازه می‌دهند که با هزینه شخصی خودشان درباره اموال نمایندگان قبل و بعد از انتخابشان مستند بسازند؟ اگر اجازه دادند یعنی صادقانه و دلسوزانه عمل میکنند. مسائل پیش آمده اخیر برای چند فیلم قطعاً یک مساله سیاسی است.»

هر چند امینی برای مسئله «ضربه زدن به دولت» که به آن اشاره کرده مصداق و شاهد مثالی ذکر نکرده است اما استفاده و بهره گیری از چنین اصطلاح و کلماتی نشان دهنده این است که این افراد خودشان را در مقام یک ضربه زننده و نه منتقد و حتی مخالف تعریف کرده اند. چه اینکه افرادی که خودشان را آخر نخبگی می‌دانند نمی‌توانند بگویند که در استخدام کلمات و اصطلاحات دچار اشتباه شده اند، بلکه این نشان دهنده موضع و نگاه اصلی آنها و دیگر همپالکی هایشان نسبت به نظام و کشور است.

سامان سالور نیز فیلمساز دیگری است که برخی از نمایندگان مجلس را نسبت به نظرات مخالف به داشتن سعه صدر و بالا بردن آستانه تحمل دعوت کرده و گفته است: «در وزارتخانه ای که وزیر آن باید در تصمیمات خود شجاعت داشته باشد نهایتاً مقامات بالاتر، کسانی که میتوانند به هر بهانه‌ای شخص وزیر را استیضاح کنند، او را به صحن مجلس میکشانند. وقتی نمایندگان مجلس درک صحیحی از شرایط موجود هنر و سختی‌هایی که آدمهای این حرفه تحمل میکنند و از این حرفه ارتزاق میکنند، ندارند، به هر بهانه ای فرهنگ را به چالش میکشند. این شدت عمل ها اگر زیاد شود و محصولات و افراد فرهنگی مورد هجمه قرار بگیرند می‌شود حدس زد که شخص وزیر قطعاٌ نمیخواهد استیضاح شود و درنتیجه محافظه کاری را پیش میگیرد.»

سالور در حالی چنین مدعایی را مطرح کرده است که علی جنتی پس از دریافت دومین کارت زردش از مجلس ضمن تاکید بر ادامه روند گذشته گفته بود که حتی اگر استیضاح هم بشود نفر بعدی راه او را ادامه خواهد داد!

این فیلمساز در ادامه صحبت هایش گفته است: «ممکن است نقش مجلس در جلوگیری از اکران فیلمها مستقیم نباشد اما کمیسیون فرهنگی مجلس درموارد پیش آمده اخیر در ارتباط با اکران فیلمها به شدت وزارت ارشاد، سازمان سینمایی و شخص وزیر را بازخواست کرده است(!) شاید قانوناً مجلس نتواند به شکل مستقیم و عملی برای اکران یا عدم اکران فیلمی‌تصمیم گیری کند ولی با فشار آوردن به نهادهای تصمیم گیرنده در تصمیم گیری ها سهیم می‌شوند. برخی دوستان حاضر در مجلس فریاد وامصیبتا سر‌می‌دهند برای اکران فیلمی‌که خشونت موجود در جامعه را نشان می‌دهد(!) خشونتی که شاید خیلی بدتر از آن را به شکل مستند و حقیقی در جامعه می‌بینیم.

نتیجه آن میشود که فیلم پس از چند روز نمایش نمی‌تواند اکران شود. در رابطه فیلمی‌که توسط کارگردانی جوان، جسور و منتقد ساخته شده(عصبانی نیستم)، اینها نشانه یک فیلمساز خوب است، باید نظرات مخالف را بربتابیم و آستانه تحمل مان را بالا ببریم(!) اگر یک رسالت برای سینما در نظر بگیریم قطعاً آن رسالت مبنی بر پرسش و ایجاد شرایط نقد منصفانه است(!) سینمای ما چه در زمینه تولید و چه در زمینه اکران اصطلاحاً به نفس نفس افتاده است و شاید این روزها آخرین نفسهایش را می‌کشد. به نظر من باید نسبت به نظرات مخالف سعه صدر را پیش بگیریم. دوستانی که دائماً معترضند باید ببینید نتیجه فشارهایشان به چه چیزی ختم شده است. آیا به این ختم نشد که هر چهار فیلمی‌که به شکل قانونی ساخته شدند و پروانه نمایش داشتند پشت خط اکران ماندند. همین مساله خوراک تبلیغاتی رسانه هایی میشود که فقط قصد تخریب دارند(!!)»

فیلمهایی که خوراک تبلیغاتی دشمن را آماده می‌کنند

سالور در حالی مجلس را به داشتن سعه صدر دعوت می‌کند که دست‌اندرکاران فیلم مورد نظر وی حاضر به پذیرفتن اقدام خلاف قانون شان نشدند. ضمن اینکه به نظر می‌رسد که این کارگردان جوان سعی کرده است شیپور را از سر گشادش بدمد! چه اینکه آنچه محل توجه است رضایت یا عدم رضایت رسانه های معاند و آنهایی که در صدد تخریب هستند نبوده بلکه معیار برای نمایندگان و مردم جامعه رعایت قانون، حفظ و محترم شمردن خطوط قرمز و ارزش ها و هنجارهای جامعه اسلامی‌ایران است.

از سوی دیگر باید به این فیلمساز متذکر شد و از وی پرسید آیا فیلمهایی مثل «عصبانی نیستم» و یا «خانه پدری»که سرتاسر آنها دروغ و افترا به اسلام مظلوم و عزیز، نظام و حاکمیت بوده، و پرداختن به فتنه گران سال ۸۸ که با حمایتهای همین رسانه های معاند در صدد براندازی و شورش علیه قانون بودند، مصداق تهیه خوراک تبلیغاتی برای رسانه های تخریب کننده نبود؟!

اما واقعیت این است که اولاً فیلم سینمایی و اپیزودیک «قصه ها» به کارگردانی رخشان بنی اعتماد دارای مجوز ویدئویی بوده و نه سینمایی؛ ثانیاً ضمن اینکه بر اساس اظهارات همین کارگردان که قبلاً نیز منتشر شده است، بنی اعتماد هیچوقت به دنبال اخذ مجوز برای ساخت اثرش اقدام نکرده است تا جایی که مسئولان وقت سازمان سینمایی در دولت قبل مجبور می‌شوند مجوز صادره را با پیک موتوری به درب خانه او ارسال کنند!

اظهارات جاهل مآبانه خانم کارگردان

این کارگردان زن طی اظهار نظری سخیف و کاملاً «چاله میدانی» و در پاسخ به این سوال که چرا طی سال‌های گذشته فیلم نساخته است گفته است: «شرایطی که در طی این سالها فیلم نساخته ام به این معنا نبود که کسی اجازه کار کردن به من نمی‌داد بلکه یک خود تحریمی‌بود. چون با فضای فرهنگی آن موقع هماهنگ نبودم ترجیح دادم که فیلم نسازم. اما بعد از چند سال فیلم نساختن احساس کردم که دارم به جنون می‌‌رسم و باید راه حلی را برای خود پیدا کنم. من نمی‌خواستم برای ساخت یک فیلم سینمایی وارد پروسه دریافت پروانه ساخت شوم و طی نامه ای که به وزارت ارشاد هم نوشتم این مساله را مطرح کردم. باید بگویم از مادر زاییده نشده کسی که نگذارد من فیلم بسازم!»

اظهارت «جاهل منشانه» این کارگردان زن در رسانه‌ها انعکاس پیدا کرد؛ اما امروزه با سپری شدن چند ماه از آن ایام افرادی که ظاهراً مایلند خودشان را به تجاهل بزنند و به گمان اینکه افکار عمومی‌جامعه دچار آلزایمر شده است، در مقام دفاع از قانون برآمده اند و از غیر قانونی بودن اقدام کمیسیون فرهنگی مجلس در تذکار به وزیر ارشاد مبنی بر عدم اکران فیلم «قصه ها» دم می‌زنند!

ساخت و تولید فیلم حامی‌فتنه «عصبانی نیستم» رضا دُرمیشیان که به تطهیر فتنه‌گران و تحدی و تندی نسبت به نظام و حاکمیت برای مقابله با فتنه گران اقدام کرده است، سیر و روندی کاملاً غیر قانونی تر از اسلاف خود دارد.

چه اینکه فیلمنامه اولیه ارائه شده به سازمان سینمایی جهت اخذ مجوز تولید و ساخت با آنچه که محتوای تولید شده فیلم نشان می‌دهد، کاملاً متنافر و متضاد است! این اقدام خلاف قانون کارگردان «عصبانی نیستم» زمانی که با ورود به موقع و درست اعضای کمیسیون فرهنگی مجلس در جلوگیری از اکران آن مقارن شد، فریاد لزوم قانون مداری و قانون گرایی از جانب کسانی که اظهارات و مواضع شان کمترین تناسبی با اصل واقعیات ندارد با همنوایی و همراهی برخی رسانه‌های زرد که نام و نانشان مستلزم به هم ریختن و مشوَّه کردن فضای فرهنگی کشورمان است، همراه شده است.

امروز برخی از سینماگران و رسانه های همسو با آنها در حالی دم از اقتدار وزارت ارشاد و سازمان سینمایی در مقابل اقدام قانونی کمیسیون فرهنگی مجلس، می‌زنند و ادعای هواداری از مسئولان فرهنگی را دارند که حتی حاضر به بررسی ساده و البته قانونی روند اتفاقات نبوده و دائم با استخدام کلمات خوش آب و رنگ و اظهارات مطنطنی مثل لزوم رعایت قانون، حفظ اقتدار و استقلالی قوه مجریه، همه افراد و دستگاه‌ها باید مطیع و پیرو قانون باشند و. .. سعی دارند تا با به کار گیری لغات و اصطلاحات درست، نیت غلط و خلاف قانون شان را موجه جلوه داده و برای خودشان در نزد افکار عمومی‌جایگاه و منزلتی دست و پا کنند!

برخی نتایج چشم پوشی‌های مجلس در حوزه سینما

موضوع دیگر اینکه اقدام مجلس و مشخصاً اعضای کمیسیون فرهنگی در مواجهه با تخلفات گسترده و متعدد وزارت ارشاد در حوزه های مختلف صرفاً یک نوع تساهل و تسامح همراه با رفتار کج دار و مریز است! چه اینکه «گر حکم شود که مست گیرند / در شهر هر آنچه هست گیرند!» چرا که چشم پوشی و تساهل های مکرر و بلاوجه مجلس کار را به اینجا رسانده است که وزیر به جای کرنش در مقابل تذکرات و کارت زردهای مجلس به عنوان هشدارهای قبل از استیضاح، نه تنها مسیر غلط رفته را اصلاح نمی‌کند بلکه حتی اذعان دارد که رویه اقدامات و اظهارات حساسیت برانگیز و شاذ خود را ادامه خواهد داد!

به همین علت است که این قلم معتقد است مجلس در بحث جلوگیری از اکران آثار مسئله دار فوق الذکر نبایستی اجازه می‌داد کار به اینجا برسد که وزیر چنان مواضعی را بدون توجه به هزینه های آن که نهایتاً متوجه مردم و عرصه فرهنگی و هنری کشور است اتخاذ کند و به تبع آن برخی افراد که با کمترین بررسی می‌توان موارد متعدد تخلفات خلاف قانون را در اقدامات و تولیدات شان پیدا کرد؛ به خودشان اجازه ‌دهند که دستگاه مقننه و قانونگذار کشور و نمایندگان محترم ملت را به «قانون گرایی» و لزوم بالا بردن سعه صدر و تحمل در شنیدن صدای مخالف دعوت کنند!

از سوی دیگر این اظهارات و اقدامات در حالی است که همه این افراد به خوبی می‌دانند مجلس و کمیسیون فرهنگی با چنین فضاسازی های دروغین و نگاه‌های ساده انگارانه ای هرگز زیر بار اقدامات خلاف قانون در مسیر انتفاع و اهداف عده ای از قانون شکنان دیروز که در تفرعن خود غوطه ور هستند، نخواهند رفت و منافع ملی و ارزش های دینی را فدای تحسین اغیار و رسانه‌های اجانب نخواهند کرد.