پایگاه خبری یاسوج 24

آنها چه در سکوت خانه چه در هیاهوی جامعه پیش و قراول هستند و با هنر خودشان زندگی می کنند

عصردنا – کوکب حاتمی : (( روژ باستید)) مردم شناس و جامعه شناس فرانسوی در کتاب (هنر و جامعه) می گوید ؛ هنر در زندگی جمعی انسان ها اثرگذار و سرنوشت جوامع را دگرگون می کند و زیبایی به عنوان یکی از برجسته ترین ویژگی آثار هنری است .

این روزها با توجه به سخنان مقام معظم رهبری همه جا بحث فرهنگ است ، سرفصل نامه های ادارای ، نصب بنر در سطح شهر ، جلسات ادارات و مراسماتی که برگزار می شوند همه و همه . یکی نیست که از این آقایان بپرسد آیا اینها کار فرهنگی است ؟ یا بالا بردن نمودارهای فعالیت های اداری جهت تثبیت ریاست خودتان ؟ چرا هرنعل نرو می گوید اگر ما بخواهیم یک کارخانه لکوموتیو سازی را دایر نماییم شاید ۲ سال وقت کافی باشد ولی ۲۰ سال برای فرهنگ آن باید وقت بگذاریم .

کار فرهنگی این نیست که سمینار حجاب با هزینه های هنگفت برگزار نمائیم و از زنان چادری دعوت کنیم و یا مراسمی به مناسبتی برگزار کنیم و از مسئولین دعوت نمائیم و از باب فرهنگ سخن برانیم آیا از خود پرسیده اید چرا نزد جوانان ما مدل موی یک شیطان پرست و مدل شلوار یک همجنس باز آمریکایی محبوب تر از ارزشهایی است که یک زمان ارزش ملی محسوب می شدندو زیربنای فرهنگ جامعه ما را تشکیل می دادند ؟

وقتی به چشم انصاف به مشکلات جامعه می نگریم می بینیم هرچه مشکل داریم از بی فرهنگی است اگر مشکل اقتصادی داریم اگر مشکل اجتماعی داریم اگر مشکل دانشگاه ها و موسسات آموزشی را زیاد کردیم و مردم را دانشگاهی کردیم و توقعاتشان را بالا بردیم ، با توجه به نیازهای گسترده آنان و عدم توانایی برآورده شدن از سوی مجموعه های حمایتی مشکلات دیگری بر مشکلات موجود جامعه افزوده ایم .  

حتی نتوانستیم با این همه مجموعه های آموزشی لااقل فرهنگ قناعت و کرامت انسانی و  عزت نفس را در جامعه بوجود بیاوریم و هنوز باورمان نیست که فرهنگ ۳۵ سال پیش جوابگوی نسل سوم نمی شود مگر اینکه آنها را به روز کنیم . از طرفی بزرگترین خیانت را به جامعه بعضی از مسئولین بی مسئولیتی می کنند که تا موقعیتی پیدا می کنند همه قول و قرارها و شعارهای خود را فراموش می کنند و در عزل و نصب ها از بنجل های خانوادگی نزدیک  خودشان شروع می کنند تا فامیل های دور ، و عادلانه هیچی را سرجای خودش نمی گذارند و نتیجه این می شود که می بینیم . ادبیات در اداره برق کار می کند و رشته برق در جایی که هیچ ارتباطی با رشته اش ندارد ، نتیجه اش می شود نامه عاشقانه آن فردی که تجربی خوانده ( هر روز رگ های بطن و آئورت قلبم بخاطر تو خون را در سراسر بدنم می رسانند )

کار فرهنگی سلیقه میخواهد عشق و علاقه می خواهد ارائه کار فرهنگی در کسوت خاص نیست و قائل به وقت و ساعت اداری و کارت زدن و مرخصی گرفتن هم  نیست کار فرهنگی را به فرهنگیان جامعه باید واگذار نمود نه به هر کس. کسی باید تکیه داری کند که بتواند تکیه گاه باشد .

اگر می خواهید کار فرهنگی انجام بدهید و فرهنگ جامعه ارتفاء پیدا نماید و احساس مسئولیت در قبال جامعه دارید باید بدون در نظر گرفتن ملاحضات و مناسبات سیاسی و قوم و خویشی امکانات فرهنگی را از آنهایی که فرهنگی نیستند بگیرید و به دست افراد فرهنگی یعنی هنرمندان که رهبران جامعه هستند بسپارید در تمام رشته ها ، تئاتر، سینما ، عکس ، شعر و موسیقی و …

آری گاهی یک عکس یا یک فیلم فرهنگی را در جامعه بوجود می اورد که  هیچ مسئول فرهنگی نمی تواند با تمام امکانات بوجود بیاورد ، همه دیدیم با نشان دادن یک فیلم تلوزیونی مردم اکثرآ نام فرزندان ذکورشان را امیر علی گذاشتند ( سریال ستایش )

متأسفانه افراد فرهنگی اکثراً بر اثر بی سلیقگی و بی مهری بعضی از مسئولین خانه نشین شده اند این افراد هم خصوصیات ویژه ای دارند بسیار حساس و زودرنج هستند و در حال نیاز بی نیازترین افراد جامعه محسوب می شوند. آنها چه در سکوت خانه چه در هیاهوی جامعه پیش و قراول هستند و با هنر خودشان زندگی می کنند .

آنها همیشه بالنده و پویا و در حال خلق آثار هستند آنها به هر چیزی قانع و دست نیاز به سوی کسی دراز نمی کنند آنها از مرگ هم نمی هراسند چون زندگی در مرگ آنهاست . حسین پناهی بعد از مرگش زنده شد و نامش برای همیشه با زمزمه خلوتش  ورد زبان ها و زینت بخش پیام های ارسالی مردم می باشد . مسئولین اگر احساس مسئولیت می کنند باید از آنها بخواهند و  آنها  را از درون خانه ها بیرون بکشانند و با آنها تعامل داشته باشند در غیر این صورت آش همان آش است و کاسه همان کاسه .

کسانی که به عنوان مسئول فرهنگی معرفی شده اند شاید آدم های شریفی باشند ولی برای این کار ساخته نشده اند و کار فرهنگی بلد نیستند آخر کسی که بر اثر واسطه سیاسی بازی از جایی دیگر آمده و هیچگونه آشنایی با فرهنگ و کار فرهنگی ما ندارند چطور می خواهد در اینجا کار فرهنگی انجام دهد و کسی که شغلش فرهنگی است و کارهایش در کشور مطرح است باید در خانه بنشیند و یا کسی که نگهبان و راننده بوده بخاطر سابقه در یک مجموعه فرهنگی و ارتقاء پیدا کند و رئیس ان مجموعه بشود این از بی سلیقگی مسئولین است .

فرهنگ درسی است که باید همه آنرا فرا گیرند زن ، مرد ، کوچک و بزرگ در هر شغل و پستی و این میسر نمی شود مگر تعامل با استادان فرهنگ یعنی هنرمندان .