معاون داوطلبان هلا‌ل احمر کشور از اعزام برخی از آسیب‌دیدگان قطع عضوی «گاودانه» در اوایل تابستان آینده به تهران برای درمان خبر داد.

به گزارش خبرگزاری فارس از ، فرحناز رافع امشب در جمع خبرنگاران با بیان اینکه راه‌اندازی کاروان‌ سلامت در کمک بزرگی به شناخت مشکلات در حوزه بهداشت و درمان مناطق محروم این است، ابراز داشت: کاروان سلامت هلال‌احمر در روستاهای شهرستان چرام و منطقه «سرفاریاب» اقدامات خوبی انجام دادند.

وی افزود: برای نمونه در منطقه «توگبری» چرام مشکلات مردم این روستا مورد بررسی قرار گرفت که وضعیت خوبی از لحاظ معیشتی نداشتند و بسیاری از آن‌ها گرفتار سوءتغذیه بودند.

معاون داوطلبان جمعیت هلال‌احمر کشور در ادامه افزود: برای همین خاطر سبد عیدانه را به صورت ویژه برای آن‌ها اختصاص خواهیم داد و همچنین آموزش‌های لازم بهداشتی به آن‌ها ارائه می‌شود.

رافع با قدردانی از خدمات صدا و سیمای مرکز برای همراهی و همکاری با کاروان‌های سلامت تصریح کرد: در امر اطلاع‌رسانی و پوشش برنامه‌های کاروان سلامت صدا و سیمای این استان سنگ تمام گذاشت که از رئیس صدا و سیمای استان تشکر می‌کنم.

معاون جمعیت هلال‌احمر کشور به اقداماتی که در روستای گاودانه انجام خواهد شد اشاره کرد و گفت: در گذشته اقداماتی برای رفع مشکلات مردم این روستا که بر اثر حوادث نقص عضو شده‌اند صورت گرفت که در اوایل تابستان سال آینده تعدادی از آن‌ها برای درمان به مرکز اعزام می‌شوند.

به گزارش فارس، شاید اکنون دیگر کمتر کسی در کشور باشد که با نام روستای “گاودانه علیرضا” در شهرستان کهگیلویه از توابع استان کهگیلویه و بویراحمد آشنایی نداشته باشد.

روستای گاودانه به واسطه قطع عضو ده‌ها مرد و زن و پیر و جوان و کودک در همه جای کشور و به خصوص برای اهالی رسانه شناخته شده است.

اما برای کسانی که تاکنون با نام گاودانه و حوادث و اتفاقات آن آشنایی ندارند باید گفت که حکایتی پر از غصه در این روستا هست که دل هر انسانی را به درد می‌آورد.

اهالی روستای “گاودانه علیرضا” یکی از روستاهای شهرستان کهگیلویه در استان کهگیلویه و بویراحمد باید برای خرید از مغازه‌ای که آن طرف رودخانه است و یا رفتن به محل کار و مدرسه هر روز سوار وسیله‌ای به نام گرگر یا جره که شبیه به تله‌کابین دستی است، می‌شدند.

  آن‌ها باید از عرض رود مارون عبور می‌کردند و دوباره به محل زندگی برمی‌گشتند اما بهای این جا‌به‌جایی قطع انگشتان دست بود. یک بند، دو بند، یک انگشت و یا سه انگشت. فرقی نمی‌کرد.

گرگر، سلطان قدرتمند و بی‌رحم روستای گاودانه یک نیمکت آهنی بود که به وسیله سیم محکمی دو طرف رودخانه مارون را به یکدیگر متصل می‌کرد.

باید هر قربانی برای رفتن از روستا به جاده؛ روی این وسیله می‌نشست و سیم را برای حرکت گرگر به سمت چرخ‌های دو طرف آن هدایت می‌کرد. در بیشتر مواقع انگشت دست قربانی زیر چرخ گرگر می‌رفت و انگشتش را قطع می‌کرد.

تا این‌که در دولت گذشته با پی‌گیری اصحاب رسانه و همتی که دولت از خود نشان داد پل عابر بر روی عرض رودخانه مارون ساخته شد و دیگر کودکان گاودانه‌ای مجبور به عبور از عرض رودخانه با هیولای گرگر نیستند.

در این میان و پس از رسانه‌ای شدن روستای گاودانه اشخاص و گروه‌های مختلفی به کمک مردم این روستا شتافتند که در یک مورد تیمی از جراحان مجرب پلاستیک به این منطقه عازم شد و مشکلات آن‌ها را مورد پی‌گیری قرار داد.

اکنون و پس از گذشت دو سال از آن روزها تیمی دیگر از خیران برای کمک به کودکان گاودانه‌ای خود را آماده می‌کنند.

انتهای پیام/۲۵۷۱/ذ۴۰

منبع : فارس نیوز